Doğalgaz Arızası İçin Geldi Üroloji Uzmanı Olarak Evden Ayrıldı; Kasım ayının sonlarına doğru İzmirin sabahları genelde ya sisli ya da keskin bir ayazla açılır. Nilüfer’deki o sakin sitenin üçüncü katında oturan Funda Hanım için gün, kombi ekranında yanıp sönen o inatçı kırmızı ışıkla başlamıştı.
Funda Hanım, bir yıl önce özel bir hastanede başhekim sekreterliğinden emekli olmuş, vaktini kitaplara, yürüyüşlere ve eşi Hakan Bey’in hafta sonu kaçamaklarına ayıran, ölçülü ve düzenli bir kadındı. Hakan Bey ise organize sanayi bölgesinde vardiya müdürüydü; sabah yedi buçukta çıkar, akşam altıda dönerdi.
Saat dokuz civarı servisi aradığında telefona çıkan görevli, “Öğleden sonraya bir usta yazarız Funda Hanım,” demişti. Ancak saat on bir sularında kapı zili çaldı. Gelen kişi, sırtında lacivert bir mont, elinde siyah bir alet çantası taşıyan, otuzlu yaşlarının sonlarında, yüzünde yorgun ama dikkatli bir ifade olan adamdı.
“Kombi için,” dedi kısaca. Adı Kerem’di.
Funda Hanım kapıyı açıp ayakkabılık kenarındaki terlikleri uzattı. Mutfak tezgâhının yanındaki dolabın içinde duran kombiye doğru yürüdüler. Kerem çantasını yere bıraktı, eğildi, manometreyi kontrol etti, ön kapağı açıp içeriye ince bir el feneri tuttu.
“Basınç düşmüş, bir de şu sensör tozlanmış,” dedi Kerem, sesi odanın içinde sakin bir tonda yankılanırken. “Eski kombilerde kış girerken sık olur. Bunu temizleyip suyu dengeleyeceğiz, bir de peteklerin havasını alalım ki boşa gaz yakmasın.”
Funda Hanım mutfak tezgâhına yaslanıp bir yandan çay demlemeye koyuldu, bir yandan da usta işini yaparken sohbet etmenin nezaketini bozmadı. Kerem’in elindeki tornavidayı tutuşunda, kabloları ayırırken gösterdiği özen ve sabırda acelecilikten uzak, alışkın bir titizlik vardı.
“Siz bu işi uzun zamandır mı yapıyorsunuz?” diye sordu Funda Hanım, kupaya sıcak su doldururken.
Kerem başını hafifçe kaldırıp gülümsedi. “Aslında pek uzun sayılmaz. Daha doğrusu… eskiden başka bir iş yapardım. Hayat insanı bazen hiç hesapta olmayan koridorlardan geçiriyor.”
Funda Hanım kaşlarını hafifçe kaldırdı ama üstelemedi. İnsanların geçmişindeki kırılmalar genellikle çay kokusunun arasında kendiliğinden anlatılırdı ya da hiç anlatılmazdı.
Kerem sensörü temizledi, kombiyi yeniden topladı, suyu 1.5 bara getirdi. Çalıştırdığında cihaz önce hafif bir uğultuyla devreye girdi, ardından sessiz, kararlı bir ritme oturdu. Mutfak yavaş yavaş ısınmaya başlamıştı.
“Tamamdır,” dedi Kerem, ellerini cebindeki bezle silerken. “Şimdi bir de yatak odasındaki peteğe bakalım, en uçtaki o.”
İçeri geçtiler. Sabah güneşinin süzüldüğü odada, komodinin üzerinde açık duran bir kitap ve kenarında duran küçük bir not defteri vardı. Kerem radyatör anahtarını vanaya takıp yavaşça çevirdi. Tıs diye ince bir hava sesi duyuldu, ardından suyun akışı hissedildi.
Tam o sırada Funda Hanım’ın telefonu çaldı. Arayan Hakan Bey’di. Kısa bir konuşma oldu; vardiya değişiminde ufak bir aksaklık çıkmıştı, akşam yarım saat kadar geç gelecekti.
Funda Hanım telefonu kapattığında Kerem vanayı sıkmış, elindeki bezle damlayan tek tük suyu siliyordu. Ayağa kalktı, anahtarı çantasına koydu ve bir an durup odanın penceresinden dışarıdaki çınar ağaçlarına baktı.
“Eşiniz sanayide mi çalışıyor?” diye sordu Kerem, sesinde meraklı olmaktan çok gözlemci bir ton vardı.
“Evet,” dedi Funda Hanım. “Siz nereden bildiniz?”
“Sabahtan beri iki tane iş tulumu gördüm siteden çıkan, bir de konuşurken vardiya dediniz. İnsan yıllarca hastane koridorlarında, insanların nefesini ve bedeninin verdiği sinyalleri dinleyince…” Kerem cümlesini yarım bıraktı, hafifçe gülümsedi. “Bazen detaylar kendiliğinden yakalanıyor.”
Funda Hanım duraksadı. “Hastane mi?”
“Üroloji uzmanıydım,” dedi Kerem sakin bir dille. “Sekiz yıl boyunca. Sonra özel bir kliniğin kapanması, ardından yaşanan hukuki ve kişisel yıpranmalar… Bir süre neşteri ve reçeteyi rafa kaldırıp ellerimle bir şeyleri tamir etmek istedim. Kafamı dinlemek için. Bu iş bana gürültülü ama dürüst geliyor.”
Sözlerinde ne övünme vardı ne de acındırma; tıpkı kombi sensöründeki tozu silerken gösterdiği o sade kabulleniş gibiydi. Funda Hanım eski mesleği gereği insanın bedenindeki ve sesindeki gerginliği çabuk fark ederdi. Kerem’in sesinde bir ağırlık vardı ama o ağırlığın altında ezilmiyordu.
“İyi bir doktor olmalısınız,” dedi Funda Hanım içtenlikle. “İnsanlar en mahrem, en hassas dertlerini anlatırken ses tonuna güvenir.”
“Güvenmek isterler,” diye düzeltti Kerem. “Ama çoğu zaman korkarak gelirler. Asıl iş, o korkuyu kapının dışında bırakmalarını sağlamak.”
Mutfağa döndüler. Kerem servis fişini doldurdu, ücreti söyledi. Funda Hanım tutarı ödediğinde teşekkür edip çantasını omzuna astı. Kapıya yöneldiklerinde dışarıdan rüzgârın yaprakları sürükleyen hışırtısı duyuluyordu.
“Kombi artık sorun çıkarmaz,” dedi Kerem elini kapı koluna uzatırken. “Ama bir daha basınç düşerse, vana açık olduğu halde düşüyorsa, genleşme tankına baktırmayı ihmal etmeyin.”
“Aklımda tutacağım. Çok teşekkür ederim, Kerem Bey.”
Kerem merdivenlere inerken arkasına bir kez daha baktı; yüzünde ne fazla bir samimiyet ne de mesafeli bir soğukluk vardı, tam yerinde duran bir veda ifadesiydi.
Kapı kapandığında mutfaktaki kombi sessizce çalışmaya devam ediyordu. Funda Hanım tezgâhtaki soğumuş çaya baktı, pencereyi aralayıp dışarıdaki serin havayı içine çekti. O gün evine gelen kişi yalnızca bir arızayı gidermemiş, gündelik hayatın alışıldık akışı içinde bambaşka bir hayatın sessiz izini de bırakıp gitmişti.